Nöbetçi Eczaneler
ORTA DOĞU’DA ÇOCUKLAR SAVAŞIN GÖLGESiNDE
büyüyemeden hayatlarını kaybediyor.
Bombaların altında…
Okullarında, sınıf sıralarında…
Ya da gecenin sessizliğinde, yatağında uyurken…
Bir çocuğun ölümü, sadece bir hayatın sonu değildir.
O, bir geleceğin, bir umudun, bir hayalin yok oluşudur.
Oysa çocukların dünyası savaş değil; oyun, kitap ve hayallerle dolu olmalıydı.
Ama ne yazık ki Orta Doğu’nun birçok yerinde çocukların ilk öğrendiği şey alfabe değil, siren sesleri oluyor.
İlk öğrendikleri kelime “barış” değil, “sığınak” oluyor.
Gökyüzüne baktıklarında yıldızları değil,
savaş uçaklarını görüyorlar.
Ve bizler, dünyanın başka köşelerinde gelişmiş teknolojilerden, uzay yolculuklarından, yapay zekâdan söz ediyoruz.
İnsanlık, Mars’a gitmenin planlarını yapıyor.
Yapay zekâ ile yeni bir çağın kapısını aralıyor.
Bilim ve teknoloji baş döndürücü bir hızla ilerliyor.
Ama aynı insanlık, yeryüzündeki çocukları koruyamıyor.
İşte bu, çağımızın en büyük çelişkisidir.
Bir yanda akıllı makineler, devasa laboratuvarlar ve uzay istasyonları…
Diğer yanda enkaz altında kalan çocuklar.
Bir yanda insanlığın bilimde ulaştığı zirve…
Diğer yanda merhametin hâlâ bu kadar eksik oluşu.
Teknoloji gelişti, ama vicdan aynı hızla büyümedi.
Savaş kararlarını verenler, çoğu zaman çocukların yüzünü hiç görmezler.
Onların oyuncaklarını, defterlerini, yarım kalan hayallerini bilmezler.
Ama savaşın en ağır bedelini her zaman çocuklar öder.
Bir sınıfın boş kalan sıraları…
Bir annenin hiç dinmeyen feryadı…
Bir babanın sessizce akıttığı gözyaşı…
Bunlar savaşın istatistiklere sığmayan gerçekleridir.
Bir çocuğun gözyaşı dünyanın en ağır yüküdür.
Çünkü o gözyaşında korku vardır, yalnızlık vardır ve insanlığın utancı vardır.
Oysa çocuklar bu dünyanın en saf, en temiz gerçeğidir.
Onlar kin bilmez, nefret bilmez, savaşın anlamını bile bilmezler.
Bir çocuğun hayali çok basittir:
Güvenli bir ev, sıcak bir aile, neşeli bir okul…
Ama bugün dünyanın birçok yerinde çocuklar hayal kurmayı bile korkarak öğreniyor.
Biz yetişkinler, dünyayı çocuklar için daha güvenli bir yer yapamadık.
Bu, insanlığın en ağır sorumluluklarından biridir.
Belki de insanlık, teknolojide ilerlediği kadar merhamette ilerleyebilseydi;
bugün hiçbir çocuk savaşın kurbanı olmazdı.
Çünkü bir medeniyetin gerçek ölçüsü, ne kadar güçlü silahlar ürettiği değil;
çocuklarını ne kadar koruyabildiğidir.
Ve ben yine aynı dileği dilemekten vazgeçmeyeceğim:
Çocuklar savaşta ölmesin.
Okullar yıkılmasın.
Anneler ağlamasın.
Gökyüzü ağlasın…
Bulutlar ağlasın…
Ama çocuklar ağlamasın.
Çünkü dünyanın en büyük barışı,
bir çocuğun korkmadan gülümseyebildiği gündür.
Şerife Eser
YORUMLAR