İçindekiler Tablosu

Okuldaki Katliam 15-04-2026 (Kara Gün)

Bazı sabahlar vardır, güneş doğar ama içimizi ısıtmaz. Kahramanmaraş’tan gelen o kara haber de tam öyleydi. Onikişubat ilçesindeki Ayser Çalık Ortaokulu’nda yankılanan silah sesleri, sadece bir binanın duvarlarını değil, hepimizin güven duygusunu yerle bir etti. Bir öğretmen, sekiz pırıl pırıl öğrenci… Toplam on can, henüz baharındayken koparıldı hayattan. Ama bu kez karşımızda sadece “öfkeli bir çocuk” ya da “psikolojik sorunları olan bir ergen” yok. Bu kez karşımızda, okyanus ötesinden sızan, dijital labirentlerde beslenen ve çocuklarımızın zihnini bir virüs gibi ele geçiren modern bir canavar var.

Saldırganın WhatsApp profilindeki o fotoğrafı gördünüz mü? Donuk bakışlı, hafif gülümseyen o genç adam: Elliot Rodger. 2014 yılında Kaliforniya’da altı kişiyi katledip intihar eden, bugün ise internetin karanlık köşelerinde “Aziz Elliot” (Saint Elliot) olarak anılan bir katil. Peki, Maraş’taki 14 yaşındaki bir çocuğu, binlerce kilometre ötedeki bir kadın düşmanı katilin suretine büründüren neydi?

Ekrandaki Hayalet, Okuldaki Katliam: Dijital Karanlığın Kahramanmaraş Çıkmazı

“Incel” Virüsü: Yalnızlıktan Nefrete Uzanan Yol

Bu olay, Türkiye’nin artık “Incel” (Involuntary Celibacy – İstemsiz Bekarlık) adı verilen o zehirli alt kültürle yüzleşme vaktinin geldiğini gösteriyor. Kendilerini kadınlar tarafından reddedilmiş, toplum tarafından dışlanmış hisseden genç erkeklerin toplandığı bu dijital mecralar, birer radikalleşme merkezine dönüşmüş durumda. Elliot Rodger, bu karanlık dünyanın “mesih”i olarak kabul ediliyor. Onun 141 sayfalık “manifestosu”, bugün Maraş’taki, İstanbul’daki ya da İzmir’deki bir gencin ekranına bir tık uzaklıkta.

Bu çocuklar, sadece oyun oynamıyorlar. Onlar, “Battle Royale” arenalarında sadece rakiplerini değil, empati duygularını da öldürüyorlar. İngilizceyi anadili gibi konuşan, babasının ruhsatlı silahlarını kilitli sandıklardan tereyağından kıl çeker gibi alan o 14 yaşındaki çocuk, aslında uzun süredir bizimle değildi. O, çoktan o karanlık forumların, “siyah hap” (blackpill) felsefesinin ve nefret söylemlerinin tutsağı olmuştu.

Güvenlik Sadece Kapıdaki Polisle Sağlanmaz

Babası, bir emniyet müdürü. Evde yedi ruhsatlı silah var. Ama o silahların en tehlikelisi, çocuğun elindeki o akıllı telefondu. Bizler okullarımıza metal dedektörleri koymayı, kapılara güvenlik görevlileri dikmeyi tartışırken; asıl sızma, çocuklarımızın zihinlerine, odalarındaki o parlak ekranlardan yapıldı.

Emniyet müdürü bir babanın bile “İngilizce şeyler çıkıyordu, anlamıyordum” dediği o boşluk, bugün on kişinin kanıyla doldu. Bu, sadece bir güvenlik zafiyeti değil; bir “anlama” ve “takip etme” zafiyetidir. Çocuklarımızın dijital ayak izlerini takip etmediğimiz sürece, onları hangi ideolojilerin devşirdiğini asla bilemeyeceğiz.

Artık “Münferit” Diyemeyiz

Maraş’taki bu trajedi, Türkiye tarihindeki en ölümcül okul saldırısı olarak kayıtlara geçti. Ama eğer biz bu olayı sadece “psikolojik sorunları olan bir çocuğun cinneti” olarak görüp geçersek, bir sonraki Elliot Rodger hayranının hangi okulun kapısında belireceğini asla tahmin edemeyiz.

Bu bir toplumsal alarmdır. Milli Eğitim Bakanlığı’ndan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’na, siber suçlarla mücadeleden her bir ebeveyne kadar herkesin bu “dijital radikalleşme”ye karşı bir set çekmesi şart. Okullarımızda sadece matematik ve fen öğretmek yetmez; dijital okuryazarlığı, empatiyi ve en önemlisi “ekranın ötesindeki zehri” tanımayı öğretmek zorundayız.

Kahramanmaraş’ta kaybettiğimiz o on canın hatırası, bize bir ders olmalı: Çocuklarımızı sadece sokaktaki tehlikelerden değil, odalarındaki o sessiz ve karanlık dünyadan da korumalıyız. Yoksa o donuk bakışlı Elliot Rodger fotoğrafları, daha çok can yakmaya devam edecek.