Çukurova’nın bereketli toprakları ve Toroslar’ın Akdeniz’e dik inen yamaçları, yüzyıllardır bu coğrafyaya eşsiz bir iklim ikramiyesi sunar. Ancak son yıllarda Mersin tarımında sessiz ama son derece radikal bir dönüşüm yaşanıyor. Geçmişte yalnızca Anamur muzu ile simgeleşen güney sahil şeridimiz; Bozyazı’dan başlayıp Anamur’a uzanan o mikro-klima kuşağında, bir zamanlar hayal dahi edilemeyen tropikal bir üretim üssüne dönüştü. Ejder meyvesinden (pitaya) mangoya, pasifloradan avokadoya kadar uzanan bu geniş ürün yelpazesi, Mersin’in tarımsal ekonomisinde kartların yeniden dağıtılmasına vesile oluyor.
Sera içi örtüaltı yetiştiricilikte geleneksel ürünlerin girdi maliyetleri ve pazar dalgalanmaları üreticiyi zorlarken, tropikal meyveler dekara sağladığı yüksek katma değerle yeni bir cansuyu oldu. Özellikle Anamur ve Bozyazı hattında dönüm başına elde edilen gelir, geleneksel sebze ve narenciye üretimine kıyasla üreticinin yüzünü güldürüyor. Su tüketimi açısından belirli tropikal türlerin sağladığı tasarruf ve bölgenin don riskinden uzak korunaklı yapısı, Mersinli çiftçiyi bu alanda yatırım yapmaya teşvik etti. Bugün bölgedeki seraları gezdiğinizde, toprağa duyulan sevginin teknolojik yeniliklerle nasıl harmanlandığına ve yeşil bir sermayeye dönüştüğüne şahit oluyorsunuz.
Meseleye sadece bir çiftçi başarısı olarak bakmak eksik kalır; bu hamle doğrudan Türkiye’nin dış ticaret dengesine ve Mersin’in lojistik gücüne dokunan stratejik bir adımdır. Yıllardır Latin Amerika ya da Uzak Doğu’dan yüksek navlun giderleriyle ithal edilen tropikal ürünler, artık doğrudan iç pazara sunulmakla kalmıyor, ithalat bağımlılığımızı da ciddi oranda azaltıyor. Dahası, Mersin’de üretilen bir mangonun veya ejder meyvesinin, tazeliğini koruyarak Avrupa ve Körfez ülkelerinin pazar tezgâhlarında yer alması, kentimizin ihracat kalemlerine ivme kazandırıyor.
İşte bu noktada Mersin Limanı ve lojistik altyapımız hayati bir role bürünüyor. Toplanan tropikal ürünlerin soğuk zincir bozulmadan paketlenmesi, Akdeniz Bölgesi’nin gelişmiş depolama tesislerinde muhafaza edilmesi ve Mersin Limanı üzerinden küresel pazarlara sevk edilmesi, Mersin’i sadece bir tarım kenti değil, “küresel gıda lojistiği merkezi” konumuna yükseltiyor. Karayolu ağlarının gelişmesiyle birlikte Anamur’daki seradan çıkan bir ürünün saatler içinde limana ulaşması, rekabet gücümüzü ikiye katlıyor.
Sonuç olarak; Mersin tarımı kabuk değiştiriyor. Narenciyedeki köklü tecrübemizi, tropikal ürünlerin yüksek pazar değeriyle birleştirdiğimizde coğrafi avantajımızı tam kapasiteyle kullanmış oluyoruz. Yerel yönetimlerin, tarım il müdürlüklerinin ve ihracatçı birliklerinin bu yeni üretim vizyonunu markalaşma ve coğrafi işaret süreçleriyle desteklemesi şart. Anamur ve Bozyazı’nın bu yeşil devrimi doğru planlamayla sürdürülürse, önümüzdeki dekadda Mersin, Akdeniz’in en büyük tropikal meyve tedarikçisi olarak adını dünya ekonomi literatürüne altın harflerle yazdıracaktır.